Bir danışanım romatoid artrit tanılı ve takibi sırasında meme kanseri saptandı. Romatoid artriti için takip ederken meme taramasını ısrarla istediğim için (ailede meme kanseri öyküsü yok ) ve bu şekilde erken tanı aldığı için bana karşı minnet ve sevgi duygusu olduğunu hep ifade eden bir danışanım. Yaklaşık 11 ay sonra geldi ve çok sevdiği ve çok güvendiği doktoru yani ben ona öyle bir şey söyledim ki çok sarsıldı. Bunu elbette bile isteye yaptım. Eğer danışanınızla aranızda güven duygusu var ve sağlamsa, bundan eminseniz bazen sarsmak iyi geliyor. Bu çok sevgili danışanıma dedim ki ‘neredeyse seni tanıyamayacaktım, sana ne oldu’. Hocam biliyorsunuz meme kanseri oldum, ameliyat oldum, kemoterapi aldım diye karşılık verdi. Hayır dedim onu demiyorum benim hatırladığım sen her zaman ruj süren ve asla ojesiz dolaşmayan bir kadındın onları soruyorum. Haklısınız ama işte bu yaşadıklarım üstüne bu arada kocam 2 damar baypas ameliyatı oldu ve aort kapağı değiştirildi, işte ben de kendimi unuttum.
Tam da bu noktaya varmak istemiştim. Kendisini unuttuğu o kadar belliydi ki. Ancak bunu ben doğrudan söyleseydim çözüme odaklanamaz sadece benim yaptığım tespite odaklanırdı. Kendisini unuttuğu gerçekliği ile karşı karşıya kalmak elbette onu sarstı ama bazen kendimize gelmek, kendimizi yeniden bulmak için sarsılmamız gerekir.
Meme kanseri olan bu danışanım ve onun eşi (kalp ameliyatından hemen önce çok yakın akrabaları ona maddi ve manevi zarar vermiş, dava açmak zorunda kalmış, aslında asker emeklisi, her gün yürüyen, yediklerine dikkat eden, o zamana kadar kalbi ile tıbbi bir sıkıntı yaşamamış birisi) kendi yükleri, sorumlulukları dışında başka başka yükleri de taşıyan, kendilerine yapılanlara tepki vermeyip sadece çok üzülmeyi, kırılmayı, kendilerini unutmayı seçen insanlar.
Eğer siz de öyle iseniz durup bir düşünün mevcut hastalığınız, bedeninizdeki bu durum ne zaman sizinle uyumlu, hayatın akışında yanınızda yürüyor, ne olduğunda, siz ne yaşadığınızda sizi şiddetle uyarıyor, sarsıyor, durduruyor? Bir müneccim gibi gelecek tahmini yapmıyorum, dünya üzerinde kim var ki ben hangi strese maruz kalırsam kalayım, dışardan bana yapılan ve hele de hak etmediğim şeyler başıma geldiğinde bana hiçbir şey olmuyor, hastalığım sakin sakin yanımda kalmaya devam ediyor, tansiyonum, şekerim yükselmiyor, romatizmam şiddetlenmiyor diyebilir. Bize olan her şey bizim bir parçamız olan hastalığımıza da oluyor elbette. Ben kırılıp incindiğimde spondilit tanım varsa belim, sırtım tutulup ağrımıyor mu? KOAH tanım varsa haksızlığa uğradığımda nefesim daha da daralmıyor mu?
Bedenimiz ve bizim bir parçamız olan hastalığımız asla bize karşı çalışmaz. Ancak bizimle iletişim kurmak için bildiği tek yol bedensel duyumlardır. Ağrı, halsizlik, nefes darlığı, kalp sıkışması, kramp, baş ağrısı aklınıza ne gelirse tüm bu bedensel duyumlar bedenimizin bizimle iletişim ve bağ kurma yoludur. Bu tip bir duyum varsa bedeninde bil ki sana, hayatına, sevdiklerine, değerlerine bir şey oluyordur. Bir zorlama, hak ihlali, hakaret, maddi haksızlık, ayrımcılık adı önemli değil bu olan şey sana zarar veriyor ve bedenin seni o alandan çıkarmak için sana bir duyumla uyarı gönderiyor. ‘Çık o alandan’. Alandan çıkmak sorundan kaçmak demek değildir. Bir adım geri çekilip biraz daha objektif bir noktadan bakabilmektir. Ne oldu, bu olan şey bana ne yaptı, olan bu durum benimle mi ilgili, benim yaptığım, yapmadığım, söylediğim, söylemediğim bir şey mi beni bu noktaya getirdi? Olay benimle ilgili ise açık bir kalple bakıp oluşan sonuçla ilgili sorumluluk alıp düzeltmeye çalışabilir miyim, bu durum birilerini incitti, zarar verdi ise özür dileyebilir miyim? Ancak durum benimle ilgili ya da değil bana yapılan bir şey var ise ve bu yapılan şey bende negatif bir duygu oluşturdu ise (öfke, nefret, çaresizlik, değersizlik, utanç gibi) bunu da oluşturana ifade edebilir miyim? Tüm bu yaşananlar, söylenenler bende öfke oluşturdu diyebilir miyim? Sen yaptın demek yerine bana bu oldu diyebilir miyim?
Bir tanınız var ise bilin ki bu tanı sizin düşmanınız değil, bir parçanız. Sizin olan hiçbir şey size karşı çalışmaz. Eğer siz tanınıza karşı çalışıyor iseniz, ondan nefret ediyor, onunla savaşıyor, onun sizde yarattığı bedensel hislere öfke duyuyor iseniz ne yazık ki iyileşemezsiniz. İyileşmek önce bu parçayla sevgi bağı kurmakla başlıyor. Sizin bu parçanızın yardımınıza ihtiyacı var ve ona sadece siz yardım edebilirsiniz. Karşılığında bu parçanız sizi zor durumda bırakan, inciten, yaralayan bir olay gerçekleştiğinde siz belki henüz farkında bile değilken sizi uyarıp o alandan çıkarıp duruma daha objektif bir yerden bakmanızı sağlıyor.