Yıllar önce kızımın ilkokul öğretmenine kızım sizin şekil vereceğiniz bir oyun hamuru değil demiştim. Öncesinde öğretmeni kızımın derste sürekli sorular sorduğunu, dersin düzenini bozduğunu söylemişti. Aslında o cümleye nasıl gelindiği değil önemli olan o cümlenin ağzımdan çıkmış olması. Yıllar sonra tümü ile değişmiş, yaşama bakışı, olaylara bakışı, hemen durumlara atlamayıp biraz seyirci ve dinleyici kalabilen halleri benimseyişi ile ben bu cümleyi çok düşündüm. Aslında çok güzel bir özet gibi geldi bana. İnsan oyun hamuru gibi esnek olabilmeli ancak şeklini belirlerken karar ona ait olmalı. Bu kararı verirken elbette yaşadıkları, gördükleri, duydukları, sevdikleri ve sevmedikleri, aldıkları ve reddettikleri her ne biriktirdi ise mutlaka etkili olacaktır.
Yaşamın içinde karşımıza çıkan sürprizler, iyi ya da kötü diye kodladığımız durumlar yani yaşamın kendisi karşısında kaya gibi, taş gibi durmak yerine hamur gibi esnek olabilsek ne değişirdi? Darbeleri hissetmez miydik? Elbette her darbeyi hisseder, her hayal kırıklığını, her hüznü, her yası tam da olmak istediği yerde tam da olmak istediği şiddette yaşardık. Peki kaya olmakla hamur olmak arasında ne fark var o zaman?
Kaya gibi karşılarsan darbeleri belki yerinden milim kımıldamazsın ancak darbe çekip giderken senden yere dökülen o parçalar artık sende değildir, az ya da çok eksilmişsindir. Hamur gibi esnek olduğunda darbe gelir, seni belki biraz savurur ama giderken herbir parçan hala seninledir. Evet artık şeklin değişmiştir, artık eski sen değilsin. Tüm parçaların senin yanında ise hala kendini yeniden bir anlamda yaratıp yoluna devam edebilirsin.
Yaşadığın hiçbir şey kaybolup gitmez elbette, sana yaptıkları da değişmez ancak en sonunda alacağın şekle darbe mi karar verecek yoksa sen mi? Kaya gibi mi hamur gibi mi olmayı seçiyorsun?
