Hayatın içinde akarken hiç acı çekmemiş, bir yerleri ağrımamış, sancı hiç ama hiç duymamış bir insan var mıdır? Hepimiz yaşam yolculuğunda bu sınavlarla her an karşılaşıyoruz. Bedenimizde ve zihnimizde olup bitenlerin genellikle farkına varmadan günü bitiriyoruz. Sonra bütün gün farkına varmadığımız bedenimizle baş başa kalıyor muyuz hayır zihin çalışmaya devam ediyor ve ne hikmetse hep geçmişin hesaplaşmaları ve geleceğin kaygıları içinde çırpınıp dururken zavallı bedenimizden gelen sesleri engelleyip sadece kendisine odaklanmamızı sağlıyor. .

       Çok sevdiğim ve sık sık kullandığım bir örnek var. Çocuğunuz size bir şey anlatmak istiyor ama siz onu duymuyorsunuz. Aslında hemen yanı başınızda duruyor sürekli sesleniyor ama karşılık alamıyor. Doğal olarak gittikçe sesi yükselip çığlığa dönüşüyor ve en sonunda hala onu duymazsanız ya yerde tepinir ya da bir şeyi yere atıp kırar. Bedenimizde böyle, gün boyu bize sesleniyor. Ama zihin o kadar meşgul ki duyamıyoruz. En sonunda beden ciddi bir durumla yani eklemde şişme, sabah 2 saat tutulma, tansiyonun 200/120 olması, nefesin daralması, göğsün sıkışması, düşüp ayağını incitme yani şiddetle bizi sarsıyor. Ben buradayım farkıma var diyor. .

       Bunlar olmadan ne yapabiliriz? Tek yapmamız gereken şey fark etmek. Bunun için ara ara zihni susturup bedene bakmak gerek. Zihni susturmanın en kolay yolu nefese odaklanmaktır. Nasıl nefes alıyorum, burundan mı ağızdan mı, göğüs kafesim mi karnım mı şişip iniyor, sık sık mı, derin derin mi alıyorum yani nefesim ne alemde bakıyorum. .

       Bu arada bedenimden gelen bir ses varsa duymam için alan açılıyor. Sürekli oturmaktan sırtım mı ağrıdı kolayı var hemen 2-3 esneme hareketi yapabilirim, bilmiyorum bu hareketleri diyorsan o zaman basitçe hep nasıl duruyor ve sırtımın ağrımasına yol açıyorum ona bakıp tersini yapmak yani göğüs kafesimi, yere doğru akıtıp sırtımı yordum, omuzlarımı kastım ise göğsümü gökyüzüne doğru açıp omuzlarımı biraz arkaya almak beni rahatlatacaktır. Kalkıp bir iki adım atmak, hep aynı bacakla bacak bacak üstüne atıyorsam bacağımı değiştirmek… Kulağa ve akla nasıl geliyor? Çok kolay değil mi, hayır değil çok zor. Bu farkındalığa ulaşmak için her gün ama her gün pratik yapmak gerek.