Ankara’da yıllardır çalışan bir Romatolog olarak binlerce hasta ile iletişimde oldum. Okuyacağınız yazı da binlerce örnek arasından yakın bir zamanda gerçekleşen bir iletişimden alıntılama yapılarak yazıldı. Bu yazımda sizlerle biraz içsel ve dışsal çatışmalar hakkında konuşmak istedim. Bir hastamın yaşadığı çatışmalar bu yazıya itti beni. Oğlu ile birlikte yaşayan, geçmişte oğlu özel eğitim aldığı için de hep onun incitileceği ve kullanılacağı içgüdüsü ile hareket eden bir anne ve bir Romatoid Artrit hastası.
Aslında oğlu lise bitirmiş, bir işte 8 yıldır çalışıyor ve müdür konumuna gelmiş, bilgisayardan çok iyi anlıyormuş, çalıştığı yerde patronu en çok ona güveniyormuş. Tüm bu mükemmel masalı anlatıp (çünkü anlattığı şeyin aslında gerçek olduğunun, oğlunun gerçekliği olduğunun farkında değil) sonra da insanların oğlunu çok kolay kandırabileceğini, kız arkadaşının ona uygun olmadığını, onu kullandığını oğlunun incineceğini söyledi. Oğlunun bu ilişkide incineceğinden ve kullanıldığından emin. O yüzden günde yaklaşık 25-30 kez oğlunu arayıp kontrol ediyormuş. Seni seven ve seni düşünen, sana değer veren bir insan, bu dünyada en çok güvenmek isteyeceğin insan seni günde 30 kez arasa nasıl hissederdin diye sordum. Bana güvenmiyor, her hareketimi kontrol ediyor diye düşünürdüm dedi. Bunun farkında aslında ama iç sesi ona diyor ki evet bu yanlış ama yapmazsan oğlun kullanılacak, incitilecek.
Bu şekilde davrandığında ilişkinize ne oluyor diye sorduğumda bu sefer dışsal çatışmadan bahsetti, kavga, bazan hakaret, evden kaçış, küsme, arkasını dönme, güvensizlik ve daha neler neler. İstediğin bu mu diye sorduğumda tüm kalbi ile hayır dese de bu davranış kalıbını sürdürmek, değiştirmemek için o kadar çok bahanesi var ki.
İçsel ve dışsal çatışmalarımız davranış kalıplarımızı belirliyor. Tüm bu içsel ve dışsal çatışmalar bedenini tam da karşımda oturacak, şiş ve hassas eklemlerle ıstırap çekecek hale getiriyor. Bu çatışmalarla yargısız ve tarafsız yüzleşmeyi başaramadığımız için hep aynı davranış kalıbını sürdürmeye devam ediyoruz. Aynı davranış kalıbı da bizi hep aynı sonuca götürecektir. Aynı sonuç bizi aynı duyguya, o duygu da aynı çatışmaya, bildiğiniz kısır döngü. Bu kısır döngü en nihayetinde iyi olamayan bir hasta olarak onu karşımızda oturtacaktır.
