Biz hekimler iyileştirmek, yaşatmak için kodlanırız. Tüm eğitimimiz ve çabamız bunun içindir. Yaklaşımlarımız birbirinden farklı da olsa amaç tektir. Benim farkındalığım iyi olma ödülü hastaya ait olduğu için çorbayı onun yapması biz hekimlerin ise tuzu atması gerekliliği. Bu şu demek; iyi olmayı, mevcut bedensel durumu ile en iyi, en mükemmel (hayali bir en iyi, en mükemmel değil farkındalıklı bir en iyi) haline ulaşmayı en çok hasta isteyip hedeflemeli.
Hastanın mevcut durumu ile gerçekçi ve sağlıklı bir ilişki kurması, hedeflerini gerçek bir farkındalıkla oluşturması, attığı her adımı, her ilerlemeyi de aynı farkındalıkla görüp beğenmesi, yüceltmesi, sonraki adımlarını planlaması, her attığı adım için ödemesi gereken bedelleri önceden fark ederek, bilerek ve hazır olarak yolunda devam etmesi hastamızı hedefine giden yolda odağında tutarken, biz hekimler de bu yolculukta bilimin ışığında kanıta dayalı tedavi yöntemleri ile rehberlik edip aynı zamanda biz de odağımızı koruyacağız. Bu yaklaşım hastalığın adı ne olursa olsun gerçekçi bir iyi olma tanımını bulmada, o gerçekçi iyi olma haline ulaşmak için yolunu belirlemede, iyi olurken yaşamın tatlarını da fark etmede hastamıza alan açacağı gibi biz hekimlerin de bu süreçte hasta ile beraber onun yanında ama iki tarafın da sorumluluklarının olduğu bilinciyle daha fazla açıdan sürecin parçası olmamızı sağlayacaktır.
Bu farkında olma halini eğer bilinçli bir şekilde yaşamın içinde her alanda deneyimlersek, onu zorunluluk değil ihtiyaç olarak görürsek bir zaman sonra oluşan yeni sinapslar (nöronal bağlantılar) sayesinde bilinç dışı bir şekilde yani alışkanlıkla fark etmeyi de öğrenebiliriz.
Close
