Danışanlarımla ilk görüşmede mutlaka sonraki görüşmelerde de ihtiyaç halinde iyileşme tanımı yaptırırım. Bunun ne yararı var diyebilirsiniz. Şöye anlatayım, bir ya da birkaç hastalık tanısı olan bir kişi ile çalışırken hekim ya da terapist öncelikle bir hedef belirlemelidir. Aynı üniversite sınavı ya da bir sınava hazırlanan öğrenci ile çalışan öğretmenin her ders için hedef belirlemesi gibi. Hedef olmazsa sonuç elde edilemez. O hafta belli bir konuyu bitirip 300 soru çözmekse hedef haftanın sonunda bu değerlendirilir. Elde edilmişse iki taraf ta mutlu olur, elde edilmemişse ne oldu da, ne bizi engelledi de bu hedefi tutturamadık diye gidişatı değiştiren, bozan durumlar tespit edilir. Bunu yapmazlarsa sınavda başarılı olma olasılığı hemen hemen yoktur.
İyileşme için bunu uyarlarsam, ilk kez tanıştığım danışanımın iyileşmek derken kendisi için koyduğu hedefi öğrenmeden yola çıkarsam o yol hiçbir yere varmaz. Çünkü navigasyona girilecek hedef bir adres yoktur. Hedefini öğrendik ve bu hedef gerçekçi değil ise örneğin bir romatoid artrit hastası ‘hiç ağrım kalmasın, sıfır ağrım olsun ben ancak o zaman iyiyim derim’ dedi, o zaman bu hedefi gerçekçi hale getirmek bizim işimiz. Bunu yaparken ‘bir miktar ağrının zarar değil yarar getireceğini çünkü bu şekilde eklemlerini asla unutmayıp onlara şefkat ve sevgiyle bakması gerektiğini, aşırı zorlamanın ona geçmişte ödettiği bedelleri hatırlattığını yani bir hatırlatıcı, alarm sistemi olduğunu ve bu yolla ona hizmet ettiğini’ söylersem danışanım hedefini gerçekçi bir alana çekebilir. Örneğin başlangıç için ağrılarına 10 puan verdi ve hedefi de 0 puandı. Açıklamalardan sonra hedefini 2-3 gibi daha gerçekçi bir alana çekti o zaman hekim 2-3 hedefine ulaşıldığında bunu danışanına anımsatıp artık hedefe ulaştığına göre (bundan önce de elde ettiği her ilerlemede bunu fark etmek, nereden nereye geldiğini söylemek, her çabasının, emeğinin onu hedefine daha da yaklaştırdığının ve bunun onun başarısı olduğu gerçeğinin altını çizmek danışanın yolculuğunda içsel motivasyonunu besleyecektir) hastalığı dışında da yaşamı için, bedeni için, bu günü ya da yarını için hedef belirlemek ister mi diye sorabiliriz.
İyileşmeye odaklanan ve bunu için elinden geleni yapan danışanınız başka konularda, hayatın içinde karşılaştığı başka durumlarda da çözüm üretmek, hedef belirleyip ona ulaşmak için aslında ihtiyaç duyduğu her şeye sahip olduğunu da fark edebilecektir.
Hastalık-hasta, tanı-tedavi girdabından çıkıp bütüne bakıp, bütünle ilerlemeyi seçen her hekim danışanı için rehber olurken kendi yaşamının da nasıl değiştiğini, dönüştüğünü, kendi emeklerinin de onu hedefine nasıl ulaştırdığını görmenin şevkiyle yoluna devam edecek.
